Porównanie technologii budowy ścian

Obok wyboru najlepszego materiału budowlanego równie ważnym aspektem jest technologia wznoszenia ścian konstrukcyjnych. Dobrze zaprojektowana przegroda (ściana) powinna spełniać trzy podstawowe funkcje:

Funkcję konstrukcyjną - posiada zdolność do przeniesienia wszelkich założonych obciążeń
Funkcję izolacyjną - zapewnia dostateczną izolacyjność termiczną i akustyczną
Funkcję osłonową - chroni elementy konstrukcji przed wpływem czynników atmosferycznych oraz stanowi trwałe i estetyczne wykończenie elewacji.


ŚCIANA JEDNOWARSTWOWA
Użyty do ich wzniesienia materiał pełni rolę zarówno konstrukcyjną, jak i izolacyjną. Rozwiązanie to jest wystarczające w nieco cieplejszym klimacie, natomiast coraz częściej odchodzi się od niego w naszym położeniu geograficznym. W celu zapewnienia znacznie wyższego komfortu cieplnego, akustycznego oraz znacznie niższych kosztów wieloletniej eksploatacji ten rodzaj ścian zastępowany jest murami wielowarstwowymi.

Zalety:

	przyspieszenie i uproszczenie budowy ścian zewnętrznych wynikające z braku warstwy termoizolacji;
	przy zastosowaniu tynków mineralnych łatwe przenikanie pary wodnej i mniejsze ryzyko wystąpienia zjawiska hermetyzacji budynku.

Niedogodności:

	konieczność docieplania wieńców, nadproży;
	konieczność murowania elementów na zaprawie ciepłochronnej;
	konieczność utrzymywania bardzo dużej dokładności murowania;
	technologia nie wybacza żadnych błędów. 1 błąd = 1 mostek termiczny (miejsce, przez które ucieka ciepło);
	trudności w transportowaniu i wbudowywaniu gabarytowo dużych pustaków;
	przewymiarowane ściany konstrukcyjne - duże grubości ścian (40-50 cm);
	niemożliwe do usunięcia mostki termiczne w postaci spoin, które stanowią często ok. 10-20% powierzchni ścian;
	brak warstwy, która pozwala na zniwelowanie błędów wykonawczych.

ŚCIANY WARSTWOWE
Ściany warstwowe Powstałe z 2 lub 3 warstw odpowiednio dobranych materiałów budowlanych. Nośna warstwa wewnętrzna powstała np. z pustaków konstrukcyjnych przenosi obciążenia i zapewnia izolacyjność akustyczną. Warstwa elewacyjna natomiast stanowi zabezpieczenie ściany przed wpływem czynników atmosferycznych i decyduje o estetyce obiektu.

Najważniejsze zalety ścian wielowarstwowych to:

	możliwość kształtowania współczynnika przenikania ciepła, co pozwala na znaczną oszczędność energii potrzebnej do ogrzania budynku;
	likwidacja mostków cieplnych (miejsc, przez które ucieka ciepło);
	duża dowolność w kształtowaniu estetyki elewacji domu (np. tynki, okładziny, cegły klinkierowe);
	możliwość uzyskania większej powierzchni wewnętrznej budynku dzięki mniejszej grubości ścian zewnętrznych (szczególnie przy ścianach dwuwarstwowych);
	komfort (doskonały mikroklimat, bardzo dobra izolacyjność akustyczna (40-50 dB), odporność na działanie czynników atmosferycznych, korozję biologiczną, uderzenia i ścieranie, bezpieczeństwo (pełna mrozoi ognioodporność, niska nasiąkliwość cegieł klinkierowych tworzących warstwę elewacyjną), trwałość barw i prestiż w przypadku ścian trójwarstwowych.

DWUWARSTWOWE
Najpopularniejsze w Polsce. Powstają przy wykorzystaniu warstwy konstrukcyjnej, warstwy izolacji cieplnej (jej grubość decyduje o wartości współczynnika przenikania ciepła - U) oraz elewacyjnej (np. tynku lub płytki klinkierowej).

Zalety:

	prosta i sprawdzona technologia;
	pozwala tak jak w ścianie trójwarstwowej na zachowanie ciągłości termoizolacji;
	duże możliwości wykonania tanim kosztem elementów architektonicznych takich jak boniowania, gzymsy, pilastry itp.;
	różnorodne faktury wypraw elewacyjnych;
	możliwość stosowania płytek klinkierowych zamiast wypraw elewacyjnych.

Niedogodności:

	trudność w zabezpieczeniu partii cokołowej i styku z gruntem przed uszkodzeniami mechanicznymi i ich następstwami;
	warstwy wykończeniowe mają często większy opór dyfuzyjny niż wewnętrzne warstwy ściany. Szczelne wyprawy tynkarskie (w szczególności z kopolimerów akrylu i silikonowe) ograniczają dyfuzje pary wodnej;
	okładziny ulegają przebarwieniu na skutek działania promieni słonecznych;
	konieczność odświeżania elewacji co 3-5 lat;
	wymiana lub renowacja tynku co około 15 lat.

TRÓJWARSTWOWE
Złożone z warstwy konstrukcyjnej, warstwy izolacji cieplnej, szczeliny powietrznej oraz warstwy osłonowej (np. z cegieł klinkierowych).

Zalety:
Technologia ściany trójwarstwowej zakłada, że każda warstwa pełni w konstrukcji właściwą funkcję ze względu na własną specyfikę i parametry:
Funkcja konstrukcyjna - pozwala bezpiecznie przenieść wszelkie założone obciążenia, zarówno te ze ścian wyższych kondygnacji, dachu, jak i środowiskowe (parcie/ssanie wiatru).
Funkcja izolacyjna - chroni ścianę konstrukcyjną przed przemarzaniem. W połączeniu z materiałami ściennymi pełni też poniekąd rolę izolacji akustycznej.
Funkcja osłonowa - dotyczy elewacji z kamienia naturalnego lub klinkieru. Chroni dwie poprzednie warstwy przed uszkodzeniami mechanicznymi oraz środowiskowymi (deszcz, śnieg, wiatr). Pełni też rolę reprezentacyjną, odpowiadając za odczucia estetyczne odbiorcy.

	znana od wieków i sprawdzona technologia;
	trwała i odporna na uszkodzenia oraz bezkosztowa w okresie użytkowania elewacja;
	doskonały mikroklimat. Przepuszcza parę wodną, lecz nie pozwala na jej kondensację w przegrodzie – ściana nigdy nie jest zawilgocona;
	pozwala na zachowanie ciągłości termoizolacji;
	dzięki ścianie osłonowej z klinkieru oraz termoizolacji przegroda doskonale tłumi hałas;
	najkorzystniejszy z punktu widzenia fizyki budowli układ warstw w ścianie trójwarstwowej sprawia, że w porze letniej w pomieszczeniach jest stosunkowo chłodno, natomiast w sezonie zimowym ściany akumulują ciepło i oddają je w razie potrzeby z powrotem do wnętrza;
	szeroka paleta kolorów i faktur cegieł klinkierowych daje niezliczone możliwości aranżacyjne.

Niedogodności:

	wyższe koszty budowy, które jednak zwracają się po kilku latach (zobacz tabelę);
	pracochłonność wykonania.